‘We hadden moeten winnen, maar kunnen verliezen’

Losser 4 uit, dat zou de eerste competitiewedstrijd van ons worden dit seizoen. Losser 4, in het seizoen 2011/2012 kwamen we hen ook al tegen. We verloren zowel de uit- als de thuiswedstrijd. We konden onze borst dus nat maken. 

Ondanks dat we vrijdag hadden gesloeproeid, ondanks de party’s van Hannes en Rarco Mos zaterdagavond en ondanks dat GTA V dit weekend uit kwam, was toch iedereen op tijd bij ATC. Toch een unieke situatie. En wat deze unieke situatie nog meer uniek maakte, was het feit dat Langi er vandaag weer eens bij was. Het was inmiddels alweer een tijdje geleden dat Rensel erbij was, en dat maakte het ook juist leuk dat hij er weer eens was!

Toen Hassus op het feest van Waterboy de filosofische vraag stelde of het in goed Nederlands niet eigenlijk ‘opener’ heette, wisten we al genoeg: Het zou weer zo’n dag worden. En als het zo’n dag is, is Bosse er bij! De diehard ATC-5 ultra was namens ATC-5 ultras zo’ndag gewoon present op de allereerste awayday! 

Toch waren er twijfels. Kwam Bosse wel voor ATC-5? Toen we bij namelijk bij sportpark ’t Doornbos aankwamen, waren Edje, Bruno en Little blij verrast. Een nog niet door hun geskate mini quaterpipe ! Hardnekkige geruchten waren dan ook te horen dat Bosse wel bij ATC-5 kwam kijken, maar eigenlijk alleen maar kwam om deze skatebaan te vincken.

Voor de wedstrijd leefden KletsKoeK, Rubeneos en Ris zich dan ook vrolijk uit. Velen waren verbaasd, hebben ze dan altijd een skateboard bij zich? Ja, het mag geen geheim zijn dat een echte skaterboy altijd twee skateboards bij zich heeft. Twee? Ja, twee. Één neppe, om af te geven als ze bedreigd worden hun skateboard af te staan. En een echte, om daadwerkelijk los te gaan op de quaterpipe. Vele zondagen met je skateboard op pad, om ‘m vervolgens niet te gebruiken. Vele twijfels: ‘moet ik dat ding nog meenemen?’. Maar zo’n zo’ndag doet alle andere teleurstellingen vergeten. En juist daarom neemt een echte skaterboy altijd zijn boards mee!

Ondertussen keek de rest van het team zich de ogen uit. Niet naar de skatekunsten van deze skaterboys. Nee, wie kwam daar aanwaggelen? Adje! Adje heeft afgelopen zomer gewoon de zeer gevoelige overstap van AJC’96 naar KVV Losser gemaakt. Zevende klas is natuurlijk ook ver beneden zijn niveau.

Doordat de wedstrijd voor ons uitliep, konden we ongeveer een kwartier later dan gepland beginnen. Al wel duidelijk was dat dit Losser 4 een ander Losser 4 was, dan waartegen wij twee jaar geleden hadden gespeeld. Dat team schijnt nu onder Losser 3 te voetballen.

De eerste helft speelden we erg goed. Heel geduldig werd het balletje rond getikt. Links openen, rechts openen, Losser kwam er niet aan te pas. Het enige euvel was het scoren in de eerste helft. We scoorden slechts eenmaal. Op rechts kruiste Bowris slim voor zijn man langs, behield uitstekend het overzicht en bediende Dijkny Danhuis op maat, 0-1.

Dit was ook de ruststand. Qua spel hoefden we niks te vrezen, we waren stukken beter. Maar we hadden eigenlijk een paar keer vaker moeten scoren. Met een slechts 0-1 tussenstand, hoeft er zich maar één ongelukkigheid voor te doen en het hele wedstrijdbeeld kan veranderen. 

De tweede helft begon perfect voor ons. Vlak na het fluitsignaal kregen we een vrije trap, iets buiten het zestienmetergebied. Lipio schoot op goal, maar de bal belandde plots voor de voeten van DD. Met dit buitenkansje wist Mr. Statistic wel raak en zo verdubbelde hij de score.

De frustratie nam bij de Lossenaren zichtbaar toe. Na een correcte sliding van The Octopus kon de maffe nr. 15 van Losker 4 zich niet meer beheersen en greep RonBrum zomaar bij de keel, wat er toch wel grappig uitzag. Om bij de keel te kunnen komen moest mafklappertje toch eventjes op de teentjes staan, wat niet geheel pijnloos ging gezien de niet-geringe omvang van zijn lichaam. De scheids paste een nieuwe regel toe in het lagere amateurvoetbal: de tijdstraf. De leidsman gaf de maffe nr. 15 de gele kaart, waar eigenlijk gewoon rood had gegeven moeten worden.

Ongeveer twee minuten later was het alweer raak. Na wederom een erg grove overtreding kreeg een tweede Lossenaar de gele kaart te zien. We konden ongeveer zeven minuten tegen negen man powerplay spelen. Dit was voor ons toch wat nieuws. Moesten we juist met extra pressie spelen of ons eigen spel blijven spelen? Zoals we soms zo goed als eenheid kunnen spelen, verloren we nu ons geduld. Sommigen wilden pressen, sommigen niet. Maar sinds we tegen negen man speelden, was het hele voetbal bij ons uit de ploeg.

We creëerden nog wel een hele grote kans. ZoZoet kwam één op één met de keeper, maar wist helaas niet zijn derde van de dag te maken. En iets later werd Del randje zestien vastgepakt én naar de grond werd gewerkt, maar de scheidsrechter besloot dat we deze minuten al genoeg voordeel hadden en weigerde te fluiten.

Na deze toch wel bijzondere minuten mochten de spelers weer het veld in. Afgekoeld? Nee, zeker niet. Het grove spel van de Beknsnieders hield aan. Wij zelf waren de kluts helemaal kwijt. Na het erg goede voetbal van de eerste helft, konden we nu de bal niet in de ploeg houden. En tot slot van rekening was de arbiter ook nog eens de kluts kwijt. Bij overtredingen van de thuisploeg liet hij stomweg doorspelen en bij spookovertredingen van ons wist hij maar al te goed het fluitsignaal ten gehore te brengen. Ja, de eerste en tweede helft waren totaal anders.

Waar Markie ons soms met buitenaardse reddingen verbaast, liet hij vandaag zien ook maar een mens van vlees en bloed te zijn. Een zwak afstandschot liet Bradolf pardoes door zijn benen glippen. Was dat oranjezwarte keepershirt dan toch een onheilspellende voorbode?

De Anschlusstor was reden voor álle Lossenaren om er nog een schepje bovenop te doen. Veel overtredingen, een boel theater langs de lijn en dubieuze beslissingen. Zo werd er iets buiten de zestien gefloten voor een vermeende overtreding, terwijl Rensie zijn tegenstander niet eens aanraakte. Kwarkie en de scheids waren bezig de muur goed neer te zetten en een speler van Losser 4 nam de vrije bal al snel. De bal was niet eens echt goed ingeschoten, maar Brady was teveel verrast om adequaat te reageren. Protesten over het ontbreken van het fluitsignaal van de scheidsrechter wuifde de leidsman weg.

Er restten niet veel minuten speeltijd, maar die minuten die nog gespeeld werden waren erg spannend. Wij waren het hele voetbal kwijt. Van het goede voetbal in de eerste helft was niks meer over. En aan de andere kant waren het de Oranjehemden die met vechtvoetbal toch af en toe gevaarlijk kon worden. Sterker nog, ze kregen dé kans om de drie punten in Losser te houden. In een sprintduel gaf de linksbuiten Ed Vedet een elleboogstoot, maar de scheids liet weer doorspelen. De linksbuiten legde de bal goed af en de meegelopen speler kon de bal zo intikken maar schoot de bal gelukkig over.

De scheidsrechter floot niet veel later vandaag voor het laatst op zijn fluitje. Een 2-2 gelijkspel. ‘Slechts’ één punt aan dit duel overgehouden. We hadden moeten winnen, maar we hadden ook zomaar kunnen verliezen. De eerste helft speelden we zo goed, maar gaande de tweede helft werd het snel steeds slechter. Waren het de cruciale fouten van de scheidsrechter? Hebben we Adje te vaak vrij laten lopen? Was het Losser dat ons met schandalige overtredingen ons uit ons spel haalde? Waren het de blundertjes van de normaal gesproken juist zo stabiele en goed keepende Zwark Miers? Was het de verLosser?

Nee, we moeten vandaag de schuld niet bij anderen zoeken. En we moeten elkaar ook niet op de kop geven. Samen winnen, samen verliezen en dus ook samen gelijkspelen. We hadden de wedstrijd gezamenlijk al veel eerder moeten beslissen, dan had deze come-back helemaal niet plaats kunnen vinden. We hebben het zelf verzuimd af te maken. Laat dit een leermomentje zijn voor ons. Mochten we nog eens tegen zo’n team spelen, moeten we onze kop niet verliezen. Gewoon ons eigen spel blijven spelen. Volgende week TVV 2 thuis, een nieuwe ronde en dus nieuwe kansen!