Pas in de derde helft spektakel in Hengelose stadsderby

 

Anderhalf week voor het maarliefst honderdjarige jubileum van KSV Achilles’12 mochten we tegen het derde team van ABON. Een heuse Hengelose derby. Hengelo-Noord versus Hengelo-West. Wit tegen Rood. Klinkt vijandig, is het niet. Onderling was er al lange tijd over de wedstrijd gesproken. Wat op het veld zou gebeuren was van ondergeschikt belang. De derde helft, die geldt!

We begonnen de wedstrijd niet heel best. Achilles-3 had eigenlijk constant het balbezit. Vaak goed de bal in de ploeg houdend. Rustig opbouwen tot een meter of 20 à 25 van onze goal. De verdediging stond vandaag wel goed. Want ondanks het vele balbezit van de Roodhemden, hadden ze eigenlijk weinig kansen gecreëerd. Gevolg was dat ze het keer op keer probeerden met afstandsschoten. Maar Bar- en Goalkeeper Yoran was vandaag in supergoede doen. Elk schot wat tussen de palen leek te gaan was vandaag voor hem.

Wij waren gedwongen tot de counter. Tweemaal pakte dit bijna goed uit. Eerst was het Dennie Deikhouse die één op één met de keeper kwam. Maar de keeper kwam goed uit en verijdelde de aanval. Later was het Ronston die uitbrak. Met een goed schot liet hij de keeper kansloos, alleen zijn schot miste net wat precisie en rolde langs de verkeerde kant van de paal.

Aangezien er niet gescoord werd gingen we rusten met een 0-0 stand op de borden. Achilles’12 3 had grotendeels balbezit, maar echt kansen hadden ze ook niet gecreëerd. Heel slecht ging het ook niet. Met een beetje geluk hadden we door een counter nog voor kunnen staan ook.

Toen beide teams klaar stonden voor de tweede helft was er iets merkwaardigs aan de hand. Alles leek hetzelfde, maar alles was toch zo anders. Aan één kant van het veld leek het lang niet meer zo hard te waaien en de schaduw viel ook vrij plotseling in. We konden er niet meer omheen. Kapitän Ed had in de rust al besloten wat extra gewicht in de strijd te gooien. De spoeling in de spelers was al dun, dus was het heel fijn om deze speler weer te mogen begroeten. De rentree van Çaǧlar Yükseldi was een feit!

De geruchten waren dus toch waar! The return of the legend! De media waren massaal uitgerukt voor onze prima donna. Er is al vaak geschreven over hem, maar door een afwezigheid van een aantal maanden waren alle media weer uiterst geprikkeld om weer hun verslag te mogen doen van deze grootheid.

Çaǧli, the sleepin’ giant. Als hij valt, zal de wereld trillen. Echter Chiba kan niet vallen. Echte sterren vallen niet! Door de massamedia vaak de hemel in geprezen. Maar in tegenstelling tot andere vedettes, blijft deze vette vedette met beide benen op de aarde. En dat is ook meteen zijn grootste kracht, de zwaartekracht.

Chubby Chiba, een speler die elke wedstrijd wel een dikke voldoende scoort. In aanvallend opzicht onomstreden. Voor de tegenpartij is het altijd maar koffiedik kijken wat zijn volgende onvoorspelbare actie zal zijn. Onze kiloknaller is elke wedstrijd weer een waar spektakel.

Alleen ondanks dat hij beter achteruit kan voetballen dan de meesten vooruit, kleeft er aan zijn manier van spelen toch altijd een nadeel. Het woord verdedigen kent hij alleen van het spel wordfeud. En laat verdedigen nou ook een essentieel onderdeel van het voetbal zijn.

Achilles-3 profiteerde na rust meteen maximaal. Nadat een schot in eerste instantie nog in de kiem gesmoord werd, was het in tweede instantie wel raak. Op een hard schot kon zelfs Loran Yangeslag niet pareren, 0-1. Gezien het spelbeeld zat het er natuurlijk dik in dat zelfs Yoranus vandaag een keer geklopt zou worden.

Maar na de openingsgoal leken we wel wat meer wakker geschud te zijn. We konden veel makkelijker de bal in de ploeg houden en het aantal goede passes was nu ook aanzienlijk beter. Doordat we vaker de bal hadden, kwam Atjala Rukseldi ook beter tot zijn recht. Je zag hem werkelijk overal, al kon dat ook aan zijn omvang liggen. Achja… half dik, jammer geld. En dat gezegde kent deze rasstudent wel.

Kansen creëerden we ook. DD werd diep gestuurd en behield on-Danny´s het overzicht. Alleen de pass die volgde op SOE was niet nauwkeurig genoeg, waardoor de Duitse ex-Postbode zijn voet er net niet tegenaan kon zetten. En iets later was het nogmaals Dijkny Danhuis die op de keeper afkwam. Maar zijn inzet met links ging helaas voorlangs.

Ook in de tweede helft hadden de Roodhemden geen echt grote kansen. Wel waren er weer tal van schoten uit de tweede lijn. Maar YL89 keepte vandaag ijzersterk en verijdelde de ene na de andere doelpoging.

Het was voor hem dan ook heel zuur dat hij ook nog een tweede tegentreffer kreeg te verduren. Uit een corner kon een speler van Achilles’12 3 zomaar van dichtbij vrij inschieten. Ongelooflijk dat een speler zo vrij kan staan in het strafschopgebied.

Vlak voor tijd leek bij ons ook het beste er vanaf, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Maar we kregen een minuut voor tijd toch nog een gigantische kans. Lokje werd neergehaald maar de scheids paste de voordeelregel goed toe. Doppen Daan ontving de bal en kwam op de keeper af. Naast hem waren Guàn en Danny Dykhauskas ook nog meegelopen, maar Hassus besloot voor eigen succes te gaan. Met een hard schot verraste hij de keeper weliswaar, maar de bal belandde jammer genoeg in het zijnet.

De scheids floot af en de Hengelose derby eindigde zodoende in een 0-2 overwinning voor de Rooien. Helaas, na de uitwedstrijd nu de thuiswedstrijd ook verloren. Maar de derde helft moet nog beginnen!

Even leek erk nog een opstootje te komen. Een speler van Achilles-3 schold Kapitein Kebab uit voor dikzak. De Tikkeman van Istanbull Grill was hier niet van gediend. ‘Houd me hamburger vast, dan rol ik naar hem toe’. De speler van Achilles’12 3 wist niet hoe snel hij weg moest komen en besloot ook niet meer terug te komen. De vrede was weer hersteld en de derde helt kon nu daadwerkelijk beginnen.

Van onze kant waren er veel afhakers vanwege support aan FC Twente – Feyenerd. In de kantine werd de wedstrijd op de beamer uitgezonden. Voetbal, frituur en bier. Heel veel bier. Een supergezellige derde helft!

Ondanks de ondertalsituatie boden we goed weerstand. Aantallen tellen niet, mentaliteit telt. ’s Avonds om een uur of negen ging de kantine dicht. Een gelijk spel was het resultaat. De echte die-hards gingen nog naar de stad of Bruis voor de vierde helft. Over twee wedstrijden gezien was Achillies-3 de baas op het veld, maar wij de winnaars van na de wedstrijd!

Het was een geweldige zondag. Een leuke pot voetbal gevolgd door een super derde helft. Zo horen zondagen te zijn!

Man of the Match: Schloran