‘De Ballen!’

 

Slechts tweeënveertig dagen duurde de winterstop dit jaar. Waar we vorig jaar onze eerste competitiewedstrijd nog op 7 maart speelden, mochten we dit jaar al op 22 januari aantreden. Nog nooit mochten we na de winterstop in het nieuwe jaar de competitie zo vroeg hervatten. Gelukkig maar. In 2012 is het einde van de wereld voorspeld, dus kunnen we op deze manier nog zoveel mogelijk voetbalweekenden meepakken!

Sowieso is een weekendje vrij wel een keertje lekker, maar na een paar voetballoze weekenden kriebelde het toch wel weer bij iedereen. Na onze goede seizoensouverture, hadden we de laatste vijf wedstrijden op rij al niet meer gewonnen. Het werd dus ook weer eens tijd om te zegevieren. We hadden er allemaal veel zin in. En niet alleen wij. Vele supporters met ons. Wat te denken van Pieter en Matthijs, Felix en Valentijn van Urk, de gebroeders Lenstra en een paar ouders! Fantastisch!

De supporters kwamen niet voor niks. Al vrij snel in de wedstrijd werd hen een geweldig doelpunt voorgeschoteld. De meningen zijn verdeeld of het een bewussie of een voorzet was, maar één ding staat vast. Een prachtig doelpunt was het. Vanaf de rechterkant raakte Lenze Wytstra de bal zo dat die in een buitengewone parabool over de keeper in het doel belandde. Schitterend!

Na dit doelpunt ontpopte er zich een boeiende strijd. Vasse 2 was veelal aan de bal, maar echt kansen creëren deden ze niet. Wij hielden ons vooral bezig met het tegenhouden van de Vassenaren. De druk werd steeds groter. Vooral de midmid van de vassenaren was overal en nergens te vinden. Die werkte zich de ballen uit de broek. San Rosso daarentegen, is meer een speler die geen bal uitvoert. Die laat liever de bal het werk doen. Marco Rossini gooide een balletje op om het elkaar niet al te lastig te maken vandaag. De midmid gaf te kennen dat hem Paparozzi’s luiheid geen bal interesseerde.

Oejj, die kwam aan! Maar wie kaatst, moet de bal verwachten. Toen de bal op Rarco Mos afvloog, zorgde hij met een wel heel subtiel kopballetje dat de bal vol in het kruis van de midmid belandde. Met dodelijke precisie tikte hij een bal terug de buik in bij zijn directe tegenstander. Evert ten Napel zou zeggen: 'Met zoveel gevoel, als een driebander!'

De midmid was tot speelbal geworden. Hij zag, rook, proefde en hoorde niks meer. Slechts één orgaan was in werking. Maar wel in volle werking. Hij voelde een intense pijn. Tot niks meer toe in staat. Van het veld gedragen moeten worden. Hij wierp de kol naar de bal en liet zich wisselen.

Rossohad een heel klein, smerig lachje op zijn gelaat. Niemand had dit achter dat onschuldige kopje van Marcoal gezocht. [Jambersmode on] Overdag is San Rosso nen doodnormale jongen, maar zo af en toe vèrandèrt hè zich tot een genadeloze killer [Jambersmode off]. Heel even was daar dus een flits van ‘the dark side of the Marco’.

Het spel werd hervat. Motheupe had duidelijk in kwaliteit ingeleverd. Het restant van de eerste helft konden we de bal veel makkelijker in de ploeg houden. We gingen rusten met een 1-0 stand op de borden.

Na een kleine vijftien minuten rust liepen de partijen weer naar het veld voor de tweede helft. Één van de tweeëntwintig spelers was de midmid van Vasse. Als je denkt dat hij vandaag niet meer zou voetballen, heb je er de ballen verstand van. Hij komt natuurlijk niet helemaal naar ‘de grote stad’ om maar een half uur een balletje te trappen.

Het spelbeeld veranderde na een kwartier rust niet veel. De Spekscheters hadden verreweg het meeste balbezit, maar echte kansen creëerden ze ook niet. Wij creëerden ook bar weinig, maar kregen nog wel een vrije bal iets buiten het strafschopgebied. De weerman in spé haalde vernietigend uit en werkte de bal hard tegen de touwen, 2-0!

Ondanks de twee goals achterstand, gooide Vasse 2 de handdoek nog niet in de ring. Op zoek naar das Anschlusstor werden ze geholpen door de kont van Gieso. De Catwalk Criminal vond het nodig om zijn achterwerk in de baan van het schot te gooien. Hierdoor veranderde de bal dusdanig van baan dat Klundah kansloos was om te pareren. Hoe typisch. Onze 300e tegentreffer ooit, een eigen goal door de poepert van de Giesmeister.

Gesterkt door deze goal zette Motheupe nog eens extra aan. Een loeihard schot leek de Stier voor de tweede maal vandaag te kloppen. Maar Thunder Klunder redde katachtig. Een save zoals je Edwin van de Sar in zijn beste jaren zag doen. Iedereen van Vasse telde de goal al. En van ATC eigenlijk ook wel. Maar niemand rekende op Keepert met zijn geweldige zweefduik. Superlatieven schieten te kort. Hèt breekpunt in de wedstrijd. De supporters van ATC-5 stonden op de banken van opwinding. Van ongeloof. Van trots! Even werd de kou niet gevoeld. Even voelden alle ATC-5 supporters zich intens gelukkig. Om zo’n wereldredding te mógen zien. Op de bijvelden van ATC’65. Over tientallen jaren zal deze redding nog onderwerp van gesprek zijn.

De Vassenarenwaren geklopt. Wat een mentale dreun. In het restant van de wedstrijd konden wij profiteren van het ongeloof aan Vassense zijde. Waar Mr. Statistic de eerste maal nog op de keeper stuitte was het de tweede keer wel raak. Wietje stuurde DD diep, waarna Dijkny Danhuis de keeper voorbij speelde en de bal rustig binnentikte, 3-1.

Het eindsignaal betekende eindelijk weer eens een overwinning. De wedstrijd leek een soort van kopie van de heenwedstrijd. In Vasse hadden wij grotendeels het balbezit, maar gingen de Spekscheters er met de zege vandoor. Vandaag was het Vasse 2 dat grotendeels het balbezit had, maar gingen wij er met de zege vandoor. Zo zie je maar dat het balletje soms raar kan rollen.

De overwinning moest uiteraard gevierd worden. Met veel bier, frituur en gezelligheid was de derde helft ook meer dan geslaagd! Volgende week volgt er wederom een thuiswedstrijd. Tegen Losser 4 zullen we voor 100e keer in een officiële wedstrijd aan de aftrap verschijnen. Een geweldige mijlpaal! De ballen!

Door de supporters verkozen tot Man of the Match: Pette dikke tette