ATC-5 en MVV delen de punten, Willem gaapt

 

I have a dream’, de befaamde woorden van Martin Luther King. Nou Belly had ook een hele mooie. Het was zondagochtend 1 mei 2011. De zon stond fier aan de hemel en het grasveld was nog licht vochtig van de dauw. Af en toe een lekker windje als afkoeling.

De wedstrijd begon een half uur later, omdat MVV ons terrein niet kon vinden. Maar om precies 11:15 uur floot de scheids voor de eerste maal deze ochtend. In de beginfase hadden wij het erg moeilijk, MVV 4 was duidelijk de betere partij. In Harbrinkhoek moest MVV het toentertijd eigenlijk alleen maar van de lange bal hebben. Hoe anders was dat vanmorgen. Met keurig verzorgd aanvalsspel werden wij eigenlijk alleen maar van het kastje naar de muur gestuurd.

Dit kon zo niet goed gaan. En dat ging het ook niet. Na een kleine 25 minuten op de klok was het MVV dat zich kinderlijk eenvoudig een weg baande door onze verdediging. De spits kwam één op één met Woltley Weshuis, de keeper bij ons vandaag, behield goed het overzicht en vond de meegelopen rechtsbuiten die simpel kon intikken: 0-1.

Ook na deze 0-1 kwamen we er niet aan te pas. We mochten met geluk spreken dat MVV 4 erg onnauwkeurig was in de afwerking, want het had ook 0-4 of 0-5 kunnen staan. Vele schoten eindigden boven of naast de goal. Ook de meer uitgespeelde kansen eindigden vaak op het houtwerk, waarbij vooral de rol van onze rechterpaal (voor Woelie links) wel heel erg opviel.

 Hierdoor konden we met een relatief kleine achterstand de kleedkamer opzoeken. Kapitän Ed en de Beltmeister waren woedend, ziedend. We hebben deze twee masterminds nog nooit zo kwaad gezien. Terecht ook. Het spel was niet om aan te gluren. El Capitán Ed sprak ervan dat we met meer plezier moesten gaan voetballen en niet zo geforceerd. Bellieby mompelde iets met bier en Koninginnendag. De boodschap was in ieder geval duidelijk.

De eerste tien minuten leek er wel een totaal ander elftal te spelen. Ontketend, dat waren we. Tikkie-takkie, takkie-tikkie. De gelijkmaker hing in de lucht. Maar steeds als we gevaarlijk werden zat er weer een voet of been van MVV tussen om vervolgens de bal hard naar voren te trappen. Hopend op die snelle spits van hun.

Na een kwartier spelen was het zover. Een mooie aanval eindigde door een wilde interruptie van de laatste man van MVV 4. De bal vloog over onze verdediging heen en de rappe spits leek één op één met Koning Woelie Woelie te komen. Maar hij ging door zijn enkel en onderbrak de sprint. De bal stuiterde door op WW. En dan wat onbegrijpelijks. Swoelie draait zich om. Tikte de bal nog eens iets vooruit en schiet vervolgens keihard in de goal.

Daarna loopt hij naar de bal en pakt die op. Loopt naar de zestien meter en wil de bal naar Wartaal spelen, zodat het spel hervat wordt. Iedereen kijkt vol ongeloof naar Woelie-NSB. De tegenstanders inclusief. Als Wesley ziet dat the P0rnmeister niks met die bal doet spreekt hij met de volgende woorden: ‘Willem, maak an jonge, neem die vrije bal voor buitenspel nu. We staan achter hoor’.

Als de scheids dan op zijn fluit blaast voor een doelpunt breekt er een hard gelach uit bij MVV 4. Natúúrlijk is dit geen buitenspel! De spits kwam nota bene van eigen helft! De spelers van ATC-5 grepen met hun handen in het haar van ongeloof.

Door deze 0-2 waren we echt ontdaan. Van het goede spel van de eerste 15 minuten was niks meer over. Verdedigend lieten we steken vallen als een breioma met Parkinson. Lat, paal, paal, Woelie, hoog over, lat, lat, naast, Woelie, Woelie, Lat, paal, over, over, naast en nog een maal op de paal. MVV liet keer op keer na om die 0-3 te scoren. Maar de 90 minuten zaten erop, dus MVV 4 leek deze wedstrijd – ondanks de gemiste kansen – toch simpel te winnen.

De minimum extra tijd bedroeg maarliefst vijf minuten. Deze dienden nog uitgespeeld te worden. De eerste drie minuten zaten erop toen wij een hoekschop kregen. De keeper kon de bal wegstoten, maar de bal werd door Wilbert opnieuw de zestien ingekopt. De rechtsback van MVV wilde de bal weer vol naar voren schieten. Hij nam de bal vol op de pantoffel. Maar de bal kwam niet verder dan twee meter. De bal belande in het gezicht van Rutger Peters. Vol op de neus. De bal rolde tergend langzaam richting de goal en Petrov viel hard achterover. De keeper rende achter de bal aan en leek de bal nog voor de lijn te stoppen. Maar na twee stappen glijdt hij zomaar weg. De bal rolde centimeter voor centimeter verder. In een uiterste poging om de bal te stoppen stak de keeper zijn hand zo ver hij kon uit, maar hij kwam net een vingerkooitje tekort. De bal rolde vervolgens nog heel iets verder, maar net genoeg om geheel over de lijn te zijn: 1-2, met nog twee minuten te spelen.

We pompten de bal steeds maar dom de zestien in, hopend dat de bal toch nog een keer goed zou vallen. Hopend op dat kleine gelukje. Of eigenlijk mag je inmiddels wel van geluk gaan spreken. Voor hetzelfde geld stond het al 1-20 ofzo.

De bal werd steeds makkelijk uit de zestien gekopt. We hadden meer mankracht nodig. De klok tikte rustig door. Nog twintig seconden. De bal nog een keer inbrengen. Weer hard weggetrapt door MVV. WW had de bal en de scheids gaf al aan dat dit de laatste aanval zou worden. Swoelie wuifde met zijn armen iedereen naar voren. Hij schiet de bal van rechts op het veld, een metertje of tien over de middellijn. De bal gaat over alles en iedereen heen. MVV 4 was al half klaar met de diepe zucht als ze daar nog iemand zien staan: Billem Weltmeister.

Maar de bal leek toch ook zeker over Bally heen te gaan. Niemand geloofde er nog in. Maar toen om 13:12 uur precies, the Organiser draait zich om en springt de lucht in. Hij zwiept eerste met zijn linkerbeen de lucht in om daarna zijn rechter te laten zwaaien. Op het moment dat hij zijn knie strekt raakt hij de bal vol op de slof. Een technisch perfect uitgevoerde bicycle kick. Een omhaal in de mooiste van zijn soort.

Marco van Basten. Wayne Rooney. Willem Beltman. Allemaal stuk voor stuk prachtige omhaals. Maar misschien moet de naam van de Beltmaestro wel als eerste genoemd worden. Marco van Basten en Wayne Rooney zouden een staande ovatie geven als ze hier getuige van zouden zijn. Het is dat er geen jury was, anders ging die ‘10’ gewoon vier keer de lucht in.

Hij heeft er lang op moeten wachten. Maar Belly weet nu eindelijk weer hoe een speler zich voelt als hij scoort. Zondag tegen MVV was daar het moment. Zijn moment. ATC-5 – MVV 4. 2-2. Doelpunt Beltman. Het staat er echt. En het klopt ook nog. Een wereldgoal! Deze ontknoping had Hitchcock niet kunnen verzinnen!

Waar was jij tijdens de aanslag van de Twin Towers? Waar was jij met de vuurwerkramp in Enschede? Waar was jij op 1 mei 2011, 13:12 uur?

Man of the Match: De Beltmeister

Willem werd wakker met een erg grote smile op zijn gezicht. Aaaaarghhh, ff uitrekken. Wat heb ik heerlijk gedroomd!