ATC-5 kan met opgeheven hoofd het bekertoernooi verlaten

 

Zeven uur aanwezig. Menigeen krijgt er nachtmerries van. Zondagochtend, in alle vroegte voetballen. Nauwelijks in bed om er alweer uit te moeten. Sommigen meer dronken dan nuchter. Maar vandaag zal dat niet zo geweest zijn. Wel zeven uur aanwezig, maar geen mensen die net de kroeg kwamen uitrollen. Of het moet de vrijdagmiddagborrel zijn geweest; we moesten vandaag namelijk aantreden op een vrijdagavond. Weer wat anders dan een zondagochtend!

Het  beloofde een mooie wedstrijd te worden. Een bekerduel is altijd leuk. Maar dit was meer dan een bekerduel alleen. Een onvervalste stadsderby! Tubantia 4 was de tegenstander van vandaag. Wij waren nog nooit zover in de beker gekomen dus wij hadden er erg veel zin in. De trainer van de tegenpartij, met een VfL Osnabrück sjaaltje, vertelde dat de jongens van Tubantia er ook zin in hadden.

En ook de scheidsrechter had er zin in. ‘Normaal moet een bondscheidsrechter een uur van te voren aanwezig zijn. Maar ik zag dat een vierde elftal tegen een vijfde elftal moest. Dus ik dacht bij mezelf, laat ik maar een kwartier later komen anders ben ik straks nog eerder dan de twee elftallen ook’, aldus de scheidsrechter van vanavond. Punten scoren hoor!

Om 20.00 kon de wedstrijd beginnen. Heel ATC’65 was uitgelopen voor deze wedstrijd. Het enige seniorenteam dat nog in de beker zat. Het zag zwart door de mensen die allemaal in het maagdelijke wit van ATC’65 waren gekleed. Iedereen wist dat ATC-5 het zwaar zou krijgen, dus waren zij massaal uitgerukt om als ware twaalfde man te fungeren. Juist in deze derby. Hengelo tegen Hengelo. Wit tegen Rood. Kippenvel op de armen voor de mannen van ATC-5 die het veld betraden. We stonden al 1-0 voor!

Hoe leuk zou voorgaande zijn geweest. Maar niks is minder waard. Wij van ATC-5 weten ook wel dat wij niks voorstellen binnen ATC’65. Tubantia 4 had nog meer supporters meegenomen voor deze bekerconfrontatie. Het is de harde waarheid, een vriendenteam als ATC-5 is uiteraard niet iets waar ATC’65 als wannabe-elite-vereniging trots op is. Als is een bedankje naar Rudi (ATC-4) nog wel op zijn plaats die speciaal voor ons de kantine wilde openen.

Tubantia 4 had in de beginfase van de wedstrijd het betere van het spel. Al combinerend waren zij op zoek naar de treffer. Wij konden niet veel meer doen dan dit laatste te voorkomen. Vooral als de nr. 6 en nr. 8 van Tubantia aan de bal kwamen lieten zij zien over enorm veel voetballende kwaliteiten te beschikken. Alle goede bedoelingen van ons, maar al vrij snel in de wedstrijd kon Peter Klunder het leer tot aan twee keer toe uit het net halen.

Ondanks deze grote tegenslag lieten we het hoofd niet hangen. We probeerden ons terug te knokken in de wedstrijd van deze achterstand. Dit lukte ook aardig. Vooral als Jop werd ingespeeld. Dan zie je ineens zo veel vernuft, spelintelligentie en technisch perfect uitgevoerde passeeracties dat je blij bent dat hij nog steeds bij ATC-5 voetbalt. Het was vooral genieten van zijn subtiele steekpasses die helaas lang niet altijd op waarde werden geschat.

We werden sterker en sterker en de anschlusstor hing in de lucht. Maar dan. Hét breekpunt in de wedstrijd. Wytze Meindert Lentstra kon op de rechterflank oprukken. Dit zou de 1-2 worden, kon niet anders. Tubantia stond er bij een keek ernaar. Mr. Duracel, de onuitputtelijke. Il Cobra, hij die zijn tegenstander eerst in de ogen aankijkt voordat hij passeert. Us Wytze, de roadrunner op de vleugel. Lytze Wenstra, een jongen met krijt aan de schoenen. De Vries, hij die op volle snelheid nog in staat lijkt tot een demarage. Wietje, niks of niemand die hem nog kon tegenhouden.

Maar dan. Het onwerkelijke, het ongelooflijke, het onoverkomelijke. De tragedie kan worden samengevat in één woord: krak. De enkel van Tytze begaf het. Minstens zes weken zal hij uitgeschakeld zijn. Wat een ellende.

Na dit letterlijke breekpunt in de wedstrijd waren wij even helemaal van slag. Typerend hiervoor was de actie van Willem. Normaal gesproken meneer degelijkheid hemzelf, nu plots een te kort teruggespeelde bal op de keeper na het ongelukje van zijn Friese maatje Wiedie. Bally zou zichzelf de volgende morgen vast nog wel een keer achter de oren krabben hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Ondanks het doelpuntenverschil van drie waren we nog niet van plan om ons nu al bij de uitschakeling neer te leggen. Proberen snel te scoren was de opdracht om zodoende misschien nog voor een stuntje te kunnen zorgen.

Evenals de eerste helft kregen we ook weer een paar kansen. Maar de potentiële assists werden helaas niet tot doelpunt gepromoveerd. We gingen meer risico’s nemen om nog wat te kunnen forceren maar gaven daardoor ook achterin meer ruimte weg. Tubantia profiteerde hier optimaal van en kon via goed uigespeelde kansen uitlopen tot 0-4 en wat later zelfs 0-5.

De wedstrijd was gespeeld. Het bekertoernooi zat er voor ons bijna op. Er restten ons alleen nog wat speelminuten die op de klok stonden. Dankzij een doelpunt van Sander, die vrij kon intikken nadat Berkan uitstekend het overzicht bewaarde, sloten we het bekeravontuur nog een klein beetje positief af.

Helaas. Op waarde geklopt. Eerlijk is eerlijk, Tubantia 4 was vandaag een maatje te groot voor ons. Op dit podium onderscheiden de mannen zich van de jongens. Het was een geweldig bekerseizoen voor ons. We kunnen zeker met geheven hoofd afscheid nemen van dit bekeravontuur. Dit smaakt naar meer!

Volgend jaar gaan we er weer voor. Bekervoetbal, de snelste enige route naar Europa! ATC-5 cupfighters is geboren!

Het letterlijke en figuurlijke breekpunt van de wedstrijd:de blessure van WML