ATC-5 zakt verder weg op de ranglijst na nieuw verlies

 

Nadat we vorige week al in spelersnood zaten was het vandaag alweer feest. Door de vele afmeldingen zouden we veertien man hebben, maar niks was minder waar. Dankzij onze drie grote vrienden Baaldag Sander, Berkan ‘ikbengewisselddoorakifendatpikikniet’ Tunç en Wesley hadden we maar twaalf man. Twaalf? Veertien min drie is toch nog altijd elf? Ja, maar wonder boven wonder kwamen daar op één fiets Buurman &Buurman aan! Zodoende konden we met twaalf man richting Harbrinkhoek gaan, inclusief Çaǧlar met longontsteking.

De aanloop naar de match begon hectisch. Tot laat in de nacht spelers proberen te regelen. Half acht aanwezig ’s ochtends. Toch nog zo vroeg spelers proberen op te halen. Stan en Valentijn ophalen. TomToms die ons overal en nergens naar toe stuurden. Allerlei gevaarlijke capriolen op de weg. Ja, het was ons het ochtendje wel.

Maar we kwamen aan bij het Frielinkpark. Daar waar Ollie vorig jaar nog zo’n ernstig ongelukhad. Maar eenmaal omgekleed bleek dat we niet op dit rampgebied hoefden te ballen, maar op  het naastgelegen grasveld. ‘Echte voetballers hebben modder aan de poten’, was er ooit eens te lezen op een spandoek in het uitvak bij Heracles Almelo – FC Twente. Maar sinds wanneer moeten echte voetballers in de modder zwemmen? Wat een knollenveld. Als we wat jonger waren geweest hadden onze ouders gezegd van dat de koeien net voordat we aankwamen van het veld waren getrapt. Nou, zou best kunnen…

Voor ons was dit veld verre van ideaal. Proberen de bal het werk te laten doen is heel lastig. De bal rolt en stuitert alle kanten op. Aannames en passjes gingen zo veel moeizamer dan op een goed speelveld. En toch kwamen we al vrij snel op een 0-1 voorsprong. De ingezakte Frank bereikte met een mooie pass Jop die in het gat dook. PoPieJoPieJ aarzelde geen moment en vuurde een schot af. Weliswaar via een tegenstander, maar de leren knikker belandde in het net. Hiermee was de eerste competitiegoal van onze rasvoetballer Swieffel een feit.

Na onze openingstreffer was het de beurt aan MVV’29 4. Tot tweemaal toe konden zij profiteren van dom balverlies bij ons. Niks ten nadele van de goals die zij scoorden, maar als wij wat oplettender waren, was dit waarschijnlijk niet nodig geweest.

Ondanks deze tegenslagen lieten we de kop niet hangen. We probeerden het gewoon zoals altijd voetballend op te lossen en zodoende kansen te creëren. Stan werd in het strafschopgebied onderuit getrokken, maar de scheids weigerde te fluiten. Wop Jieffer schoot een vrije bal kiezelhard net langs de kruising. En de grootste kans kreeg Valentijn; één op één met de keeper vergat hij de bal aan de vrijstaande Van Sterwer of F88 te geven maar ging tevergeefs voor eigen succes.

De bal leek er wel niet in te willen. Maar op zulke momenten staan dan de echt grote spelers op. Jopie gaf een werkelijk waar sublieme steekbal. Iedereen keek zich de ogen uit. Niemand rekende op zo’n geweldige steekbal, op één iemand na. Die dekselse Tjallar Rukseldi, de technisch begaafde nummer tien, als een duveltje uit een doosje. Met een uiterste krachtinspanning was de Turkse sambavoetballer net iets eerder bij de bal dan de keeper en zag zijn inzet langzaam het net inrollen.

Maar het doelpuntenspektakel van de eerste helft was nog niet ten einde. Door wederom niet al te best spel van onze kant kon MVV’29 4 weer profiteren. Vlak voor rust hadden wij ook nog een kans om voor de derde keer deze wedstrijd gelijk te komen. Joop zag zijn inzet verijdeld worden door de keeper van MVV’29 en in de nastoot had Brank Frummelhuis net wat te veel tijd nodig zodat er verdedigd kon worden.

Zo eindigde deze voor de neutrale toeschouwer vermakelijke eerste helft in een 3-2 tussenstand in het voordeel van de Harbrinkhoekers. In de rust gaven Eddie en Wytze aan eigenlijk niet meer verder te kunnen. Cagli Yuksalati wilde vooraf eigenlijk ook niet een hele wedstrijd spelen in verband met zijn longontsteking en Rutger Peters, net amper een paar uurtjes terug in Nederland gaf aan ook nog last te hebben van een jetlag. Het verhaal is bekend: we konden maar één keer wisselen. De anderen moesten maar zo goed mogelijk proberen te spelen.

In de tweede helft was het spelbeeld hetzelfde als in de eerste helft. De bal hobbelde elke kant op, veelal niet de goede kant. Het was moeilijk om goed voetbal te laten zien. Dit kwam andermaal tot uiting in een onzorgvuldigheid van ons waardoor MVV’29 weer met een goede aanval kon komen, die ze ook afrondden.

Wij gaven op onze beurt de moed nog niet op en bleven knokken om de wedstrijd positief te eindigen. Kansen die waren er ook. De keeper van de tegenpartij moest twee keer redding bieden op schoten van Frenk Robbery. Verweggistan werd een keer bijna onder de zoden getrokken, maar wederom geen penalty, aldus de leidsman. En nog bonter werd het toen Stanovic een zuiver doelpunt afgekeurd zag worden wegens vermeend buitenspel.

Ondertussen kon MVV’29 4 twee keer gevaarlijk counteren. Bij de eerste counter werd een doelpunt van MVV’29 nog afgekeurd voor buitenspel en een twee gevaarlijke counter leek dood te bloeden toen de linksbuiten van MVV’29 4 de bal alleen nog slap kon voorzetten. Petterson kon de bal zo wegschieten maar liep op tragisch-komische wijze dat balcontact mis waardoor zijn directe tegenstander van heel dichtbij de 5-2 op het scorebord kon tikken.

In het restant van de wedstrijd was er nog één echt hoogtepunt te noteren toen Jop werd aangespeeld iets buiten de zestien. Hij nam de bal aan, draaide weg van zijn tegenstander alsof die er niet stond en schootde bal keihard richting goal. Als een granaat gaat de bal richting de kruising. Loep en loepzuiver. Achttien karaat. Werkelijk schitterend. Een tien!

Met deze verdubbeling van zijn doelpuntentotaal deze competitie eindigde de wedstrijd ook. Een 5-3 nederlaag. Het veld hielp zeker niet mee, maar we maakten ook teveel fouten waardoor we teveel, te makkelijk weggaven. Hierin kunnen we ons nog zeker verbeteren!

Aanstaande vrijdag is het aan ons om weer in de beker aan te treden. De Hengelose stadsderby tegen Tubantia 4. Eens kijken of er weer een stuntje inzit!

Man of the Match: Jop