ATC’65 5 – EMMS 3

 

Zondag 2 mei. Vandaag kan FC Twente kampioen worden. Iedereen kijkt er al dagen/weken/maanden/jaren lang naar uit. Vandaag kan het zo ver zijn.
Zaterdagavond. Iedereen vroeg naar bed. Wie is de zenuwen de baas? De wedstrijd zondag is pas om half 3. Dat duurt nog zo lang.
Zondagochtend. Als bij de spelers van ATC-5 de wekker gaat, is het omkleden en op naar sportpark Slangenbeek. Voordat dé wedstrijd gespeeld wordt kunnen we de gedachten nog even op een ander pitje zetten. We moeten namelijk zelf nog eerst een wedstrijd spelen tegen EMMS 3. De rode lantaarndrager van de 5e klasse O reserves.

Dit seizoen zijn we al bij de meest onvindbare teams in de kleinste gaten en gehuchten geweest. Maar blijkbaar was voor EMMS 3 sportpark Slangenbeek in Hengelo wel erg moeilijk om te vinden. De auto met spelers die iets later zouden komen  was er als eersete. De overige spelers kwamen na heel wat gezoek een paar minuten voor half tien aan. Om half tien zou de wedstrijd moeten beginnen. De wedstrijd werd uitgesteld naar tien uur zodat EMMS 3 zich nog even kon omkleden en een kleine warming-up doen.

De wedstrijd stond op het punt van beginnen toen bleek dat EMMS maar 10 man op de benen konden krijgen. In onderling overleg besloten we dat er één speler van ons bij hun mee zou doen zodat het elf tegen elf zou zijn. Het was onze cultheld Ollie 'de archeoloog' Brinkmeister die zich bij hun voegde. Bij ons in het team, als grensrechter langs de lijn, als coach, als wisselspeler, als toeschouwer of als partystarter. OLLI€5,- is zo'n speler die elke trainer of coach in zijn team wil hebben. En nu deed die dus bij EMMS 3 mee. Niks te gek voor deze jongen.

De eerste paar minuten van de wedstrijd waren heel slordig. Geen combinatiespel en vaak de lange bal. Waren we dan zo gespannen voor de wedstrijd van vanmiddag? Of was het dan toch Olliebier Drinkmann? Zijn aanwezigheid deed ons huiveren. Met Ollie in je team sta je altijd al 1-0 voor.

Maar na een kwartiertje was het dan toch raak. Een slechte uittrap van de keeper belande plots voor de voeten van onze Duitse postbode. Sndr schoot de bal niet heel overtuigend binnen maar mede door de beperkte motoriek van de verdediger die er nog stond ging de bal er toch in. ZelfsOllie kon hier niks aan doen.

Nog geen minuut na deze openingstreffer was het wederom raak. Frank werd diep gestuurd en kwam 1 op 1 met de keeper, behield het overzicht en legde de bal breed op de goed meegelopen Wytze Meindert Lenstra die vervolgens makkelijk kon scoren. We leken een mogelijkheid te hebben gevonden om van Ollie af te komen. Hij was op snelheid te kloppen.

Maar geniaal als Ollie is zorgde hij er vervolgens voor dat wij gewoon geen lange ballen meer konden geven. We kregen het nu veel lastiger aangezien het combinatiespel vandaag niet al te best was. Tot overmaat van ramp begon de Kindervriend van het jaar 2008/2009 zich ook nog met het spel van EMMS 3 bemoeien, waardoor EMMS ook nog enkele kansjes kreeg.

Dit spelbeeld bleef zo een hele tijd en we leken te gaan rusten met een 2-0 voorsprong. Maar zo vlak voor rust ging Peter Klunder zich ook nog met het spel bemoeien. De stier, die vandaag op goal stond, gaf een onmeunige Thunder aan de bal. De bal vloog over alles en iedereen heen. Wietje zag de bal gaan en rende achter de bal aan alsof zijn leven er vanaf hing. Hij was als eerste bij de bal en kwam oog in oog met de keeper. Hij keek de keeper diep in de ogen aan en scoorde vervolgens. Typisch een actie van Wytze 'de cobra' Lenstra. 'Hij die zijn tegenstanders eerst in de ogen aankijkt om ze vervolgens te passeren'. Het grappige van deze bijnaam is dat hij deze bijnaam zelf heeft bedacht. Ollie keek kansloos toe.

Goed voor ons, helaas voor EMMS en Snollie was het voor rust nog een keer raak. Bijna zelfde concept. Klunder gaf weer een dikke Thunder aan de bal. De bal vloog weer heel erg ver. Gijs verlengde de bal met zijn kop en de bal vloog weer over de verdediging. Wiedie reageerde als snelste en kon alweer op de keeper aflopen om zijn derde van de middag te maken. het leek alsof Vries vandaag een soort van tomtom in zijn systeem had. Elke keer stond hij op de goede plek. Tytze is zo'n speler die niet hoeft te excelleren om beslissend te zijn. Ollie keek wederom kansloos toe.

In de rust werd afgesproken dat we in de tweede helft maar een half uurtje zouden gaan spelen zodat we iets eerder richting Enschede konden gaan. De wedstrijd was toch al beslist. EMMS 3, gesterkt door Brinkmeister geloofde het ook wel. Ze poseerden 'de archeloog' in de voorhoede. Alle ballen op Ollie. En dan maar hopen op die eretreffer.

Aan ATC'65 zijde kwamen er twee wissels en Rutger Peters was de doelman deze tweede helft. De critici voorspelden dat Captain Ed 'de bus voor het eigen doel zou parkeren' en zodoende deze 4-0 voorsprong willen verdedigen. Hij snoerde ze allemaal de mond. Binnen de minuut tijd was de 5-0 al een feit. Wietje speelde Çaǧlar in die op zijn beurt de één-twee met een heerlijke hakbal completeerde. Mr. Duracel 2008/2009 zag vervolgens Biatchiau vrij staan die voor open goal zijn tweede kon maken. Ollie keek kansloos toe.

Na dit bliksemsnelle doelpunt vond Ollie het wel best. Hij passeerde de ene na de ander man van ons. Alsof we er niet stonden. Hij was net zo'n poppetje van Playstation waarbij je denkt dat iemand buiten het veld met een joypad in zijn handen hem zit te besturen. En dat OLLI€5,- vervolgens niet zelfzuchtig is onderstreept zijn grootheid. Met een subtiel passje zette hij een speler van EMMS 3 vrij voor the joker. Gelukkig voor Olliebier Drinkmann scoorde deze man waardoor Ollie zijn grandioze optreden vandaag met een assist kon bekronen.

EMMS geloofde weer in een wederopstanding en wilde deze tactiek vasthouden. Alle ballen op Ollie, die zich alleen nog maar met aanvallen bezig hoefde te houden. Wij profiteerden op onze beurt van de ruimte die in de verdediging bij EMMS 3 lag aangezien Ollie nu alleen nog maar in de aanval te vinden was. Çaǧlar had in hun 16 balbezit en speelde Willem P0rnmeister in. Belly verraste vervolgens vriend en vijand met een werkelijk waar geniale hakbal. Iedereen keek verbijsterd toe. Uitgerekend Willem Beltman. Een hakbal. Zonder benen te breken of spieren te scheuren. Superlatieven schieten tekort. Vooral ook omdat de bal nog bij een medespeler kwam. Frank kon profiteren van een totale verwarring aan de kant van EMMS waardoor de marge weer vijf doelpunten werd.Ollie keek wederom kansloos toe.

Na een kwartier spelen in de tweede helft werd de ellende voor EMMS nog erger. Berkan passte de bal na een mooie actie op de vrijstaande Çaǧlar. Kaklar kreeg zoveel tijd dat hij op zijn dooie gemak de mogelijkheden kon afwegen. Hij besloot te gaan voor de lange hoek. En met succes. 7-1. Ollie keek alweer kansloos toe.

Met nog een kwartier te gaan besloot EMMS 3 weer van tactiek te veranderen. Ze wilden de schade verder beperkt houden en haalden Ollie weer terug in de verdediging. Na deze tactische zet kwamen wij niet meer aan aanvallen toe. Overal waar we gevaarlijk wilden worden stond Ollie. Ollie hier, Ollie daar, Ollie overal. Je hoeft geen archeoloog te zijn om deze zeldzame rots in de branding te vinden. Zelfs Eddie in de spits als onze laatste troef hielp niet meer. De wedstrijd eindigde na 75 minuten spelen met een geblesseerde Wytze (die zo hard rende dat hij niet meer kon stoppen daar waar het veld ophield en tegen de hekken knalde) en een 7-1 overwinning voor ons.

Na de wedstrijd snel douchen, wedstrijdformulier invullen, naar huis om de tas weg te zetten en evt. om te kleden en op naar Enschede. Na deze mooie overwinning van ons was het nu tijd voor het échte grote feest. Op de oud markt keken we met het nodige bier op een groot scherm naar FC Twente. Na het laatste fluitsignaal van deze wedstrijd barste er één groot feest uit. Zingen, springen, schreeuwen, zuipen en feesten! Wat een dag!

Laat in de avond kwamen we ook nog een 3-tal spelers van EMMS 3 tegen, die bewezen dat niet heel Slagharen uit alleen maar Joden bestaat. En als laatste noemenswaardige gebeurtenis van vandaag was de actie van Willem Beltmeistro die the joker inzette om een chick te regelen...

Man of the Match: Ollie