Rosso zag het zo: Bremen 2013

Met het Duitse bloed dat door de aderen van vele ATC-5’ers stroomt, was het geen verrassing dat we na succesvolle tripjes in Keulen en Hamburg weer naar een Duitse stad zouden gaan. Na een succesvolle tweede seizoenshelft waarin alleen werd verloren van Oldenzaal en SV De Lutte, respectievelijk de kampioen en eervolle vice-kampioen van de 5e reserveklasse, was een weekendje weg de ultieme beloning.

Een week voor vertrek kwam het uitje nog heel even in gevaar toen DMCIN het hostel belde over de betaling. Het hostel zei van geen reservering te weten en kwam met de mededeling dat er nog maar plek was voor elf man. Geen benul van het feit dat ATC-5 veel meer is dan de elf man die op het veld tegen een balletje trappen. Sotze is zo iemand die waarschijnlijk niet eens weet dat we eigenlijk een voetbalteam zijn, te beroerd om ook maar één wedstrijd per seizoen te bezoeken omdat hij, volgens Hans Klok, te druk is met het huishouden. Maar als er bier en vertier is, is Lamse Sytmers present. Dan is er nog de Brinkmeister, die één a twee wedstrijden per seizoen zijn befaamde knie op bal doet, zich daarnaast voor schut zet door het missen van kansen (welkom bij de club) en verder vooral de goedaardige sponsor uithangt. Behalve inkomsten van de sponsor hebben de ATC-5’ers het hele seizoen geld gespaard volgens het nieuwe spaarsysteem. Met de continue verhogingen van de contributie door ATC, kon het spaarsysteem niet achterblijven moest Knarf hebben gedacht. Verschil is echter dat we van het geld dat we investeren in het spaarsysteem wel wat terugzien. Omdat we in eerder genoemd hostel dus niet welkom waren, was het aan de FECO om op zoek te gaan naar een alternatief. Dit alternatief werd snel gevonden in het Grand Hostel Bremen. Alles was hiermee geregeld.

Toen was de dag eindelijk daar, 31 mei 2013. De dag van vertrek. Toen ik Dr. Dre uit de speakers van Lokjes Golf hoorde komen, was ik blij dat ik bij Josefien in de auto zat. Ondanks het gebrek aan airco. De aanwezigheid van arko was niet genoeg om een aankomst in Bremen met het zweet op de rug te vermijden. Aangezien we in twee groepen vertrokken vanuit Hengelo, en de eerste groep al in een van de vele Biergartens te vinden was, besloten wij als laatste groep ook op pad te gaan. Na een kort onderhoud met Frankieboy bleken de terrasjes op loopafstand te zijn. Maar met spelers die de middencirkel een hele wedstrijd niet verlaten, was het achteraf toch verstandig dat we de spotgoedkope taxi namen. Bellieby verkoos vorig jaar nog happy endings en ladyboys boven een tripje naar de Reeperbahn met de fakkeldragers. Hij wilde daarom meteen laten weten dat hij dit keer wel aanwezig was. D2 en Hitzen moesten het bij de begroeting al ontgelden. Eerstgenoemde was te dik geworden en laatstgenoemde kon maar beter weer vertrekken als hij de rest van het weekend ook zo zou stotteren. Behalve Del en Thomas Berge had Wartaal het vooral gemunt op Mr. Duracel. Je zou denken dat een weerman in spe zich wel bewust zou zijn van de weersverwachting. Niks was minder waar. Zijn verbrande gedeelte boven zijn V-Hals was nou niet bepaald een open sollicitatie richting het KNMI. Bally wilde hem uit de brand helpen door hem van afstand in te smeren. Als je niet beter zou weten, en de camera slechts op WML gericht zou zijn, zou je denken dat het een scene uit een slechte pornofilm met een nog slechter verhaal was. Alsof dit nog niet genoeg was besloot Beltie later op de avond een halve liter witbier over de Vries heen te gooien om zijn verbrande plek nog meer te benadrukken. Je zou denken dat Tortellini op zo’n moment bepaalt dat hij genoeg schade heeft aangericht, maar dan ken je Wolle Willem nog niet. De toch al niet heel zelfverzekerde zanger in een Irish Pub kon niet omgaan met de aanwezigheid van de kritische Bellyboy en het luidruchtige enthousiasme van de rest van het team. Hij besloot dan maar demonstratief niks te doen, wat mij persoonlijk heel goed beviel. Dan was daar nog Met Damon, de benjamin van het gezelschap, die volgens zijn moeder scherp in de gaten moest worden gehouden. Hier had Damon Springsteen echter zelf geen boodschap aan, al bij de kamerindeling werden zijn intenties voor dit weekend duidelijk. Hij koos voor een kamer met onder andere Lamme, Rensie en Oli4, onze niet zo anonieme alcoholisten. Gamon Droothuis kwam hier later, al dan niet wijselijk, op terug en besloot een andere kamer te nemen.

De zaterdag was aangebroken. Met een fotosessie met een Haribomannetje en diens eigenaar na weinig herinnerend van de gebeurtenissen van afgelopen nacht, was het tijd om ons klaar te maken voor vertrek richting de Beck’s fabriek. Een verfrissende douche om wakker te worden was een heerlijk vooruitzicht. En of je wakker werd van die douche! Dit was nog kouder en waardelozer dan de douches in de kleedkamers van ATC. Dit had ongetwijfeld wat te maken met de 15(!) klachten die we de afgelopen nacht hadden verzameld. Na dit slechte begin van de dag was het tijd voor de Beck’s Tour, een leuke rondleiding door de fabriek met achteraf drie lekkere biertjes werden ons beloofd. Nog nooit lagen verwachting en ervaring zover uit elkaar. Een slecht verhaal, een paar fijn ruikende drukwerken van Rimmetje en een tweetal nog slechtere filmpjes verder was het tijd voor de biertjes, die mij ook niet konden beroeren. Het schijnt dat de Pedohunter bedankt mag worden voor dit succesnummer. Voor het eten hebben we nog een kroeg bezocht waar we konden genieten van bier uit zelf te tappen vaatjes van 10 liter. In deze kroeg werd er ook vol overtuiging gevingerd. Waarschijnlijk geheel tegen de verwachting van de lezer in, is er geen vrouwelijk gezelschap vereist bij dit spel. Na de hele kroeg bij elkaar geschreeuwd te hebben werd het tijd om wat te gaan eten. Waar we een dag eerder genoegen moesten nemen met 8 schnitzels met patat in plaats van de verwachtte 23 hoopten we dat de Paulaner’s Biergarten nu wel genoeg schnitzels had. Heel klantvriendelijke waren ze sowieso al niet, een van de bedienden kon het niet waarderen dat hij door Rubeneos op de foto werd gezet en verplichtte hem de gemaakt foto te verwijderen. Helaas verbood een manager de opgefokte bediende ons in het verloop van de avond nog te helpen. Nadat we de Duitse bekerfinale hadden gezien werd er weer heftig op los gevingerd door enkele teamgenoten, anderen creëerden namens ATC-5 een Harlem Shake. Nadat Ricardo en Mr. Positivo zich hierna nog een keer volledig voor schut zetten door een ik dacht alternatieve versie van Gangnam Style te dansen, gingen we richting het centrum. Na een paar spannende potjes tafelvoetbal om shotjes, waarin vooral het duo Josso en Willempie sterk begonnen maar uiteindelijk onttroond werden door TBK en Br3nk Frummelhuis, gingen we naar een andere tent. Wat in deze kroeg vooral opviel was dat de vrouwen geen schaamte kenden. Waar de één met doorschijnende kleding aan de bar zat ging de ander samen met een ATC-5’er voor het record langste voorspel ooit. Uiteindelijk werd deze titel gepakt met een tijd van 4 uur en 37,5 pogingen tot zoenen. Daarnaast werd er deze avond duidelijk dat egoïsme in het woordenboek van de ATC-5’er niet voorkomt. Zo werd er behalve biertjes ook vrouwelijk ‘schoon’ gedeeld. De vermoeiende Beck’s tour begon er bij ondergetekende op een gegeven moment wel in te hakken. Eenmaal aangekomen bij het hostel bleek ik echter geen sleutel te hebben en mijn meegereisde kamergenoten ook niet. De twee sleutels die we per kamer kregen zaten jammer genoeg in de broekzakken van diehards Dubbelman en ZoZoet. Twee gesloopte bedden verder was het tijd om in de foetushouding tegen de koelkast op de gang te gaan liggen. De terror die deze nacht plaatsvond is mij verder grotendeels ontgaan toen de kamerdeur eenmaal open kon. Een aantal foto’s en onze verder uitgebreide collectie met klachten zeiden echter genoeg.

De laatste dag was helaas aangebroken en deze kon natuurlijk niet anders beginnen als de dag hiervoor: met een waardeloze douche. Vervolgens werd de grootste zooi opgeruimd en werden de koffers en tassen ingepakt. Het was tijd voor vertrek. De terugweg duurde bijna dubbel zo lang als de heenweg, we stonden namelijk al gauw in de file. Eenmaal aangekomen in Hengelo stond er nog een lekkere BBQ bij sponsor Twins op het programma. Hier lieten ook de in Bremen afwezige Klundah en Petrailleur hun gezicht nog even zien. Vooralde Stier kreeg het zwaar te verduren omdat zijn afwezigheid in vele ogen onnodig was. De BBQ eindigde met een hilarische quiz. Uiteindelijk werd het weekend afgesloten met speciaalbiertjes bij ’t Pleintje  en door de echte diehards met een doos Flugel in Roadhouse.

Marco Rosso