De vlagger zag het zo: ATC-5 in de ban van het tegeltje

 

ATC-5 and the fellowship of emotieloze alcoholisten

Gedurende de maand december ontstond een nieuw genootschap met maar één doel: emotieloos bier drinken. Toevallig streek 3FM met zijn Serious Request neer in Enschede afgelopen jaar en natuurlijk draagt ATC-5 graag zijn steentje bij aan het goede doel. Al snel werd dan ook het plan opgevat om donderdagavond 20 december 2012 eens een kijkje te gaan nemen bij het Glazen Huis. Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren, het was namelijk ijzig koud. Plan de campagne was om te verzamelen op station Hengelo om vanuit daar het ijzeren ros te nemen richting Enschede. Het lukte om uiteindelijk een redelijke groep op de been te krijgen, inclusief fanboy Mauro, en de reis naar Enschede werd ingezet. Aangekomen op de Oude Markt bleek dat de muziek nauwelijks te verstaan was, maar dat mocht de pret niet drukken. Even geld potten en bier halen. Zo gezegd zo gedaan, maar dit bleek moeilijker dan verwacht. Bier was enkel verkrijgbaar in kleine plastic glazen en er werd ook nog eens de hoofdprijs voor gevraagd. Al gauw werd het idee opgevat om dan maar even naar de Jumbo te gaan om daar een paar blikken bier te halen. Om Serious Request te sponsoren werd er gekozen voor de speciale Grolsch Actieblikken en zo droeg ook ATC-5 zijn steentje bij aan de baby’s.

Iedereen stond lekker van zijn biertje te genieten totdat Frenkie het nodig vond om met zijn telefoon te gaan goochelen. “IK BEN GEROLD” werd opeens duidelijk verstaanbaar geschreeuwd door onze coach. Heel de groep in rep en roer en iedereen controleerde vlug of hij zijn eigen spullen nog had. Na deze check werd op de grond gekeken, want misschien was de telefoon wel op de grond gevallen. Ondanks het nodige zoekwerk geen telefoon; zou Frank dan echt gerold zijn? Laten we eens bellen en als iemand om ons heen een telefoon opneemt dan hoeken we hem neer was de volgende gedachte. In het belang van iedereen en ook van de medemens nam gelukkig niemand om ons heen de telefoon op. Gelukkig zag Frank het licht ondertussen en voelde hij onder bij zijn broekspijp zijn telefoon. Deze bleek langs de broek naar beneden te zijn gegleden. Een hoop paniek om niets.

Waar Bas KTH naar London en Zweden gaat om aan ATC-5 te ontsnappen is er gelukkig iemand in de KTH familie die het bierniveau enigszins op peil houdt: Pa KTH. Ook deze man trotseerde de vrieskou om het Glazen Huis te kunnen aanschouwen en en passant deed meneer ook nog even een biertje met de boys.

Toen het bier op was werd besloten om de kroeg in te duiken en wel naar Coen’s Café. Aangekomen aan de Waalstraat bleek je kaarten nodig te hebben dus werd besloten om het eerste beste café rechts maar in te duiken: Stonewall. Hier binnengekomen werd al gauw onze aandacht getrokken door de mooie gouden versiering aan het plafond, de grote kerstboom achterin en de mooie kandelaars met kaarsen die er om heen stonden. Het bier kostte geen drol en voor een tientje mochten we zelf de muziek regelen; de nieuwe buitenresidentie van ATC-5 was een feit! Blijkbaar dachten meer mannen hetzelfde want de kroeg zat goed vol. Na een aantal biertjes gedronken te hebben werden we er op attent gemaakt dat  het een roze kroeg was. Hier waren we ondertussen ook zelf al achtergekomen, want we konden alleen een herentoilet ontdekken en op dit toilet hing het tegeltje met de spreuk: ‘wie zijn poepert niet scheert, is het likken niet weert’! Het was dan ook deze avond dat het doel van het genootschap van emotieloze alcoholisten duidelijk werd: het tegeltje! Dit tegeltje toverde immers hem die het tegeltje bezitte om tot een gedienstig lid van de orde van Stonewall!

Ondanks de gezelligheid hier werd er besloten om ook nog even een andere kroeg een bezoekje te brengen. Jos wist nog een leuke toko, namelijk café de Buurvrouw. Zo gezegd zo gedaan en dus werden we vriendelijk uitgezwaaid bij Stonewall, kreeg Sander nog even een tikje voor de billen en gingen we naar de Buurvrouw. Al van buiten waren de herkenbare klanken van Hazes te horen en het kon dan ook niet meer stuk. Na hier nog de nodige biertjes gedaan te hebben werd de taxi gepakt richting Hengelo en ging iedereen met een fijn gevoel naar bed.

De volgende ochtend stond de whatsapp roodgloeiend over de geniale avond en het begon dan ook bij menigeen te kriebelen om weer naar Enschede te gaan om een biertje te doen bij Stonewall en de Buurvrouw. Aangezien maandag de 24e iedereen zo’n beetje vrij was vanwege kerstmiddag werd besloten om zondag de 23e weer naar het Glazen Huis te gaan. De groep was gegroeid in omvang want ook Wytze wou graag zien wat Stonewall nu eigenlijk inhield. Voor het goede gevoel besloten we om even een kijkje bij het Glazen Huis te nemen en niet veel later stonden we weer in Stonewall. Het barpersoneel herkende ons en de eerste glazen bier waren dan ook al snel getapt. Het was deze avond dat het me opviel dat Sander stond te glunderen. Ik vroeg hem naar de reden hiervan en hij vertelde dat hij het zo fijn vond om in Stonewall te zijn. Toch was het niet Sander, maar Rick Nijland die de meeste aandacht naar zich toe wist te trekken. Dhr. Nijland vindt het blijkbaar fijn om met open gulp in de kroeg te staan en dit bleef dan ook niet onopgemerkt. Binnen no-time kwam er een goed geklede jongeman (leren broek, neusring, cockring) naar Rick toegelopen om hem er vriendelijk op te attenderen dat hij zijn gulp open had staan. De jongeman bood aan om deze dicht te doen, maar dat kon Nijland zelf ook wel, hij was tenslotte geen kleuter meer. Blijkbaar werkte de open gulp truc van Rick, want toen hij bier stond te bestellen aan de bar kwam dezelfde jongeman weer naar hem toen om hem om zijn naam te vragen. “Rick!” antwoordde Nijland vol overtuiging; “Grrr” was het antwoordt.

Blijkbaar was dit de druppel en werd het Rick te heet onder de voeten en dus werd besloten om dan maar weer naar de Buurvrouw te gaan. Uitbundig nagezwaaid door de gasten van Stonewall en de vraag of we met Koninginnedag en nacht weer kwamen liepen we richting Stonewall. Bij de Buurvrouw werden de bloemetjes flink buiten gezet en waarschijnlijk dankzij de nodige bierconsumpties waagde dhr. Nijland hier ook nog een poging om de bardame te versieren, een blauwtje als gevolg helaas. Ook deze avond kwam ten einde en iedereen zocht zijn of haar bedje op om zich mentaal en fysiek voor te bereiden voor Kerstmiddag!

Waarschijnlijk zal er tijdens de 11-kroegentocht zeker een plekje worden ingeruimd voor deze twee geweldige residenties, dus voor diegenen die deze twee avonden gemist hebben komt er nog een herkansing!

 

The two party’s!

Met de kerstdagen achter de rug stonden daar de laatste twee feesten van 2012 voor ATC-5 op het programma: de house-warming van Sander en de verjaardag van Sotze. Het was eerst de beurt aan Sander om zijn nieuwe liefdesstulpje te showen aan zijn voetbalvrienden.  De biertjes smaakten goed en zo rond 22.00 uur werd besloten om Sander zijn cadeaus te geven. Aangezien Sander al een tijdje niet meer versierd was en ook zelf niet echt een versierder is besloten we als team om hier een handje bij te helpen. Het gevolg was dat tien partypoppers de woonkamer van Sander zowaar wisten om te toveren tot een tweede Stonewall. Sander voelde zich dan ook al snel weer op zijn gemak en behalve de versiering werd besloten om zijn huisje nog iets meer Stonewall gevoel te geven. Sander had de eer om het tegeltje met de mooie spreuk in ontvangst te mogen nemen. Helaas was het tegeltje nog niet klaar dus moest hij het tijdelijk even doen met een replica. Om de buren een klein beetje te vriend te houden werd besloten om rond een uur of 01.00 de fiets te pakken en zochten de echte emotieloze alcoholisten nog even de stad op. Onder het motto: Sex met je ex besloot Sander om thuis te blijven om zijn bank in te wijden.

De volgende avond stond het volgende feest al weer op het programma, namelijk de verjaardag van Sotze. Met de kater van de avond ervoor nog aanwezig werd rond een uur of 21.00 de entree gemaakt in de nieuwe woning van Sotze. Samen met Richelle en vier konijnen is Sytze al aardig bezig om zijn huisje, boompje en beestje op orde te krijgen. Praten we over de verjaardag van Sytze dan hebben we het ook direct over vuurwerk. Waarschijnlijk kwam Sytze 24 jaar geleden met een vuurpijl in de hand ter wereld, want wat Sander met Stonewall heeft, heeft Sytze met vuurwerk. Via de bekende adresjes was er ook dit jaar weer het nodige vuurwerk gehaald, maar Sytze moest nog even geduld hebben voor hij dit aan kon steken. Het was namelijk eerst de beurt aan ATC-5 om de cadeautjes aan de jarige te overhandigen. Aangezien ook Sytze nog een vrij witte woonkamer had, zonder enige versiersels werden ook hier de nodige partypoppers afgeschoten. Achteraf hadden we dit beter niet kunnen doen, want het gevolg was dat Sytze anderhalf uur aan het stofzuigen was om alle rommel weer op te ruimen. Het werd dan ook tevens duidelijk wie de broek in huize Lammers aan heeft.

Na het opruimen van de partypoppers wist Sytze voor een mooie vuurwerkshow te zorgen met de nodige mortieren. Na dit spektakel werden nog een aantal biertjes achterover geslagen en besloot menigeen op tijd zijn bedje op te zoeken, omdat de volgende dag nog de nodige alcoholische consumpties genuttigd moesten worden op oudejaarsdag. Niet iedereen, want onze eigen Schöne was moeilijk weg te krijgen uit huize Lammers. Svennos had het zo gezellig en besloot dan ook een zo hoog mogelijke toren te bouwen van glazen en alles wat voor de hand lag. Echter na een boze blik van Richelle besloot Sytze ook een einde te maken aan het feestje van Sven en Rens.

The return of het tegeltje

Zoals al eerder aangegeven heeft onze grote vriend Bas KTH steeds meer moeite om behalve het voetballen ook nog de extra’s die ATC-5 met zich meebrengt vol te houden. Meneer heeft daarom besloten om een sabbatical te nemen van een maandje of 5. Bas is niet van het halve werk en gaat maar liefst helemaal naar Zweden om te ontkomen aan zijn voetbalvriendjes. Wat Bas niet weet is dat ook Zweden prima te doen is vanuit Hengelo, dus ongetwijfeld zal er nog een reisje naar Zweden geboekt worden dit jaar.

Om niet geheel in stilte weg te gaan hield Bas nog een feestje en verstandig als Bas was hield hij dit niet thuis. Zodoende verzamelde ATC-5 zich die zaterdagavond in de pittoreske blokhut van scouting Hasselo. Rond een uur of 23.00 was het tijd om Bas blij te maken met zijn cadeaus en natuurlijk mocht de eeuwige telefoon niet ontbreken. Behalve deze telefoon volgde er ook een overlevingspakket voor in Zweden en de nodige andere meuk. Waar deze meuk enigszins betaalbaar was, was de blik in de ogen van Sander onbetaalbaar toen hij zijn mooie tegeltje overhandigd kreeg deze avond. Wat was die jongen gelukkig en straalden zijn ogen bij het zien van het echte tegeltje voor op zijn wc!

Wat deze avond al wel snel duidelijk werd was dat het inschattingsvermogen van Bas soms te wensen overlaat. Het duurde dan ook niet lang of het bier uit de tap begon steeds langzamer te stromen en niet heel veel later was de tap zelfs leeg. Het kratje bier wat als reserve was gehaald was echter ook al snel soldaat gemaakt en dus zat er niet veel meer op om dan maar richting de stad te gaan. Waar in huize Lammers Richelle de broek aan heeft is dit bij Bas en Michelle andersom. Bas wou graag nog één keer met de kerels op stap en Michelle bleef dan ook gewillig achter om de rommel in de blokhut op te ruimen. Aangekomen in de stad werd eerst Good Fellows onveilig gemaakt en ook het bezoekje aan Henk mocht niet ontbreken.

Aan het einde van de avond besloot dhr. Nijland om even te kijken of Mazzel nog een schaap aan het spit wou hangen en klopte even op de ruiten bij Mazzel. Die laatste was hier blijkbaar niet van gediend en vloog naar buiten om Rick aan te vliegen. De gemoederen waren echter al gauw bedaard en Mazzel had last van zijn stem was de lezing. Rick als echte emotieloze alcoholist bleef hier niet lang mee zitten en we besloten om naar Luxor te gaan. Ook dit is een vaste stek van dhr. Nijland, want tot op heden wordt zijn verzoek om liefde nog steeds niet beantwoord door de mooie schone die hier werkt. Met een volle maag besloot iedereen om dan maar naar huis te gaan en kwam er een einde aan de lange reis van het genootschap van emotieloze alcoholisten. Het genootschap had menig kroeg en biertje getrotseerd, maar uiteindelijk was het dan toch gelukt: het tegeltje was weer op de plek waar het hoorde: de WC van Sander!

 

De Vlagger